Staram się oszczędzać czas, ale później nie wiem co z tym fantem zrobić. Więc zabijam czas, próbuję dobić go jak trupa. Gdy się rusza, wykrusza spomiędzy palców jak piach.
Ja do nieba nie chcę wcale, ja niebo mam tu.





Chciałam, żebym w tłumie zginąła, żeby się tak zniewlować,
zanurzyć się po szczyt głowy, w ten świat zdrowy;
indywidualność zdusić,
do prostoty się przymusić, ale cóż, kiedy natura rozśpiewała moją duszę;
mimo żem chciała się pogłębić,
na plan pierwszy wstąpić muszę- czuję!
psiakrew, serce czuję...





Życie jest czymś na kształt paczki papierosów, można powiedzieć. To proste. W paczce masz dwadzieścia sztuk, zgadza się? Wypalasz jednego, zostaje dziewiętnaście. Co robisz z niedopał­kiem? Rzucasz go na ziemię i zapominasz o nim, ponie­waż się wypalił.